WOLVES ACROSS BORDERS w Holandii

W pierwszym tygodniu czerwca odbyła się w holenderskim Lunteren największa międzynarodowa konferencja poświęcona wilkom – Wolves Across Borders

Poprzednia miała miejsce w 2023 roku w Szwecji, kolejna planowana jest na 2028 rok.

Jak i poprzednim razem, w jednym miejscu spotkali się badacze wilczej natury z całego świata, z Davidem Mechem na czele.

Podczas czterech dni intensywnie dyskutowane były kwestie związane z przyszłością wilków w Europie, w szczególności w Holandii, państwie gospodarzy, do którego wilki powróciły bardzo niedawno i wciąż są nowością dla holenderskich społeczności.

W salach ośrodka konferencyjnego odbyło się w sumie ponad 100 niezwykle ciekawych prezentacji, dotyczących koegzystencji ludzi i wilków, środków ochrony zwierząt hodowlanych (drony!), wpływu wilków na populacje innych gatunków, metod badań i zagrożeń czyhających na wilki ze strony człowieka.

Naszą fundację na konferencji reprezentował prof. Roman Gula, który przedstawił prezentację “Habitat protection is crucial for the future well-being of Poland’s wolf population”, zwracając uwagę na wszechobecny w Polsce chaos urbanistyczny negatywnie oddziałowujący na populację wilków, ale i na inne gatunki zwierząt.

W sesji posterowej SAVE reprezentowała Joanna Toczydłowska, która przedstawiła wyniki analizy danych telemetrycznych z obroży czterech wilków monitorowanych przez naszą fundację (tytuł posteru: “Coexistence of wolves and humans. Spatial and temporal analysis of wolves’ habitat use in a human dominated landscape”).

Ostatniego dnia konferencji udaliśmy się na zorganizowany przez gospodarzy spacer po okolicznych terenach, naznaczonych dawnym intensywnym wypasem bydła. Pierwotne lasy przekształcone zostały we wrzosowiska i wydmy, z których piasek jeszcze niedawno zasypywał leżące poniżej pola uprawne.
Na szczęście prowadzona akcja zalesiania pozwoliła na zrenaturalizowanie większości zniszczonych terenów (reszta została zachowana w bezleśnej formie jako swego rodzaju “relikt przeszłości”).

Po spacerze udaliśmy się na inspekcję obszarów położonych nieco dalej od ośrodka, które, jak już wiedzieliśmy, zamieszkane były przez kilka wilczych rodzin. Dość szybko natrafiliśmy na ślady ich bytności – odchody leżące na asfaltowej ścieżce rowerowej (pełne kości i sierści) oraz resztki sarny, możliwe, że upolowanej przez wilki.

Konferencja obfitowała w możliwości poszerzenia swojej wiedzy o wilkach i nawiązania nowych kontaktów z badaczami z innych krajów. Mamy nadzieję, że kolejne spotkanie będzie równie udane!

Autor: Joanna