6 kwietnia fotopułapka zarejestrowala na terenie nadleśnictwa Marcule kulejacego wilka. Wilk nie opiera się na lewej, tylnej łapie, na której ma ranę wyglądającą na ranę postrzałową. Material wideo

Szczegóły śledztwa w sprawie wilka zabitego z broni palnej w styczniu tego roku na terenie nadleśnictwa Baligród – artykuł na portalu Gazety Wyborczej.

Informacje o wilkach w okolicach Tomaszowa Mazowieckiego i Spały na portalu Nasze Miasto

Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego i Polski Związek Łowiecki organizują 5 kwietnia konferencję na temat zarządzania populacjami dzikich zwierząt. W programie prezentacje dotyczące kilku gatunków dużych ssaków, w tym wilków.

Maciej Romański z Wigierskiego Parku Narodowego dołączył do sieci WilkNet. Maciej prowadzi monitoring wilków w WPN, między innymi przy pomocy fotopułapek. Szczegóły w zakładce WilkNet.

Tegoroczna zima była bardzo łagodna i pokrywa śnieżna umożliwiająca tropienie zalegała jedynie przez około trzy tygodnie, na przełomie stycznia i lutego. W tym czasie udało nam się wytropić wilki z wszystkich czterech watah, które monitorowaliśmy dotychczas. W Puszczy Świętokrzyskiej, do której mamy najbliżej, tropy wilków odnotowaliśmy wielokrotnie, najwięcej pięciu osobników. Pojedyncze wilki były kilkakrotnie obserwowane przez leśników i drwali. W lasach Niekłańsko-Bliżyńskich odnotowywaliśmy pojedyncze tropy na błocie i odchody. W okresie kiedy był śnieg udało nam się w tym rejonie wytropić grupę trzech wilków. Co ciekawe, tego samego dnia wytropiliśmy grupę trzech wilków w Lasach Przysuskich. Tropy były oddalone od siebie o około 20 km i w obu przypadkach świeże. Jest to kolejna przesłanka wskazująca na istnienie dwóch watah w zachodniej części pogranicza województw świętokrzyskiego i mazowieckiego. Również w Puszczy Iłżeckiej udało nam się wytropić wilki. W pierwszej dekadzie lutego w pobliżu miejsca, z którego latem słyszeliśmy wycie watahy z młodymi, tropiliśmy grupę sześciu wilków. Niespodziewane opady śniegu w nocy z 14 na 15 marca umożliwiły nam też wytropienie wilków we wschodniej części Puszczy Świętokrzyskiej – Lasach Siekierzyńskich. Rankiem 15 marca wytropiliśmy parę wilków, do której po jakimś czasie dołączył jeden, nieco mniejszy osobnik. Informacja wraz ze wcześniejszymi stwierdzaniami tropów, odchodów i wycia pojedynczych wilków wskazuje, że także w tym lasach regionu może bytować rodzina wilków. Lasy Siekierzyńskie są oddzielone od Puszczy Świętokrzyskiej droga ekspresową S7, a od Puszczy Iłżeckiej zurbanizowanymi obszarami ciągnącymi się wzdłuż drogi krajowej nr 42.

Roman Gula i Artur Milanowski

Ukazały się dwa nowe raporty szwajcarskiej agencji KORA dotyczące koordynacji zarządzania populacją wilków w Alpach oraz restytucji populacji wilków i rysi w Alpach.

Jest już dostępny piąty raport Fundacji SAVE obejmujący wyniki monitoringu populacji wilków w regionie świętokrzyskim i badania wilków w zachodniej Polsce. PDFy wersji polskiej i angielskiej.

W okolicach Baligrodu leśnicy odnaleźli martwą wilczycę. Informacje na portalu Lasów Państwowych.

Wędrowiec Ruszowski publikuje artykuł o liczebności wilków w Borach Dolnośląskich.

W dniach 15 – 21 lutego 2016 w Borach Dolnośląskich odbyły się warsztaty dla studentów Uniwersytetu Jagiellońskiego, wprowadzające w tematykę terenowych metod badań biologii wilków. Warsztaty zorganizowane zostały przez Koło Przyrodników Studentów UJ w ramach programu badań ekologii wilków w Borach Dolnośląskich prowadzonego przez Instytut Ochrony Przyrody PAN i Muzeum i Instytut Zoologii PAN. Uczestnicy warsztatów poszukiwali śladów aktywności wilków wyposażonych w obroże GPS. W miejscach lokalizacji telemetrycznych udało im się odnaleźć resztki zabitych kopytnych, legowiska wilków oraz pobrać próbki sierści do badań genetycznych i izotopowych. Studenci uczyli się również lokalizacji wilków za pomocą tradycyjnej telemetrii VHF z użyciem kierunkowej anteny radiowej. Ich zadaniem była też rejestracja zachowania wilków za pomocą fotopułapek. Młode osobniki wykazywały żywe zainteresowanie sprzętem (zobacz film). Krótki opad śniegu umożliwił poznanie najprostszej metody badań wilczych zachowań – tropienia. Nadchodząca odwilż zmusiła uczestników do przeprowadzenia tropień w nocy. Pomimo tego udało się odtworzyć prawie 10 km wędrówki watahy. Wielu studentów miało okazję po raz pierwszy zobaczyć wilki na wolności.

Katarzyna Bojarska