Henryk Okarma napisał do WILKnetu w sprawie Wilczej Kolacji:

“To z pewnością nie jest kuna, dlatego, że widać wyraźny ciemny pas na dość cienkim ogonie. Takie paski mają szopy, ale ogon jest za cienki, a zwierzę zbyt małe na szopa, gdyż młode są już całkiem wyrośnięte.To mi wygląda na kota.”

Może ktoś z czytelników ma inny pomysł? Dla ułatwienia link do innej sekwencji wideo.

Ciekawy materiał z foto-pułapki, zarejestrowany w trakcie badań ekologii wilków w Borach Dolnośląskich. Partner wilczycy Orzechowej z małą ofiarą, prawdopodobnie kuną. Wilki stosunkowo rzadko polują na tak małe zwierzęta. Być może kuna żerowała na znajdujących się w pobliżu resztkach jelenia, zabitego wcześniej przez watahę.

Katarzyna Bojarska

Kilka dni temu pisaliśmy o wilku przekraczającym drogę Sielpia-Końskie. W kompleksie leśnym wyznaczonym drogami Sielpia-Końskie (DW 728), Końskie-Stąporków (DK42), Stąporków-Krasna-Mniów oraz Mniów-Sielpia (DK74) obecność wilków odnotowywaliśmy sporadycznie od kilku lat. Leśniczy Eugeniusz Wierzbicki z nadleśnictwa Stąporków poinformował nas niedawno, że w ostatnich miesiącach ślady bytowania wilków w tym rejonie są odnotowywane znacznie częściej. Artur Milanowski podczas patrolowania tego terenu znalazł na śniegu odchody i tropy trzech wilków, a 19 lutego widział wilka w okolicach wsi Modrzewina. Ten kompleks leśny jest w zasadzie połączony ze Wzgórzami Kołomańskimi, na których również odnotowaliśmy co najmniej 3 wilki. Na razie nie możemy stwierdzić, czy są to te same czy różne rodziny wilcze.

Roman Gula

W środę, 15 lutego Krzysztof Pietrasz obserwował wilka przekraczającego drogę 728 Końskie-Sielpia. O godzinie 7:10 wilk przechodził przez drogę z zachodu na wschód, w lesie między miejscowościami Wincentów i Nowe Brody. Kierowcy zatrzymali się, żeby go przepuścić.

Roman Gula

Wzgórza Kołomańskie to zachodnia część Suchedniowsko-Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego. Informacje o wilkach w tym rejonie docierały do nas od jakiegoś czasu. Patrolując ten obszar na rowerze w grudniu 2016 znalazłem w dwóch miejscach świeże odchody wilków. Na początku lutego Artur Milanowski znalazł na Wzgórzach świeże tropy trzech wilków odciśnięte na śniegu. W ten weekend Artur również tropił wilki w tym rejonie. Tym razem odnalazł tropy pary wilków, które dość intensywnie znakowały teren moczem. Mocz jednego z wilków był zabarwiony na czerwono. Była to prawdopodobnie samica, która miała cieczkę. Wszystko wskazuje zatem na to, ze na Wzgórzach Kołomańskich bytuje obecnie co najmniej para wilków, która będzie się rozmnażać.

Roman Gula

Zdjęcia wilków na jeziorze, w Lubuskim i wilk w okolicach Tczewa.

Henryk Okarma

Pumpak, póltoraroczny syn wilczycy Orzechowej z Borów Dolnośląskich, od jesieni przebywa głównie w niemieckiej Saksonii , gdzie pod koniec ubiegłego roku był wielokrotnie widywany w pobliżu domostw, również w ciągu dnia. Organizacja LUPUS zajmująca się monitoringiem wilków w Niemczech obserwuje jego aktywność za pomocą fotopułapek. Jedna z pracownic podjęła próbę przepłoszenia go krzykiem, co częściowo odniosło zamierzony skutek-Pumpak od tamtej pory ograniczył swoją aktywność blisko budynków do godzin nocnych. LUPUS wystąpił również do władz Saksoniio pozwolenie na założenie Pumpakowi obroży telemetrycznej (poprzednią, założoną przez pracowników Polskiej Akademii Nauk, zrzucił wiosną). Jednak w tym samym czasie władze Görlitz złożyły do Ministerstwa Saksonii podanie o pozwolenie na odstrzał tego wilka. Pozwolenie to zostało wydane w styczniu.

Pumpak już jako bardzo młody wilk wykazywał niższy od przeciętnego lęk przed człowiekiem. Był dość często widywany przez pracowników leśnych i mieszkańców okolic, jednak nigdy nie zaobserwowano u niego agresji do ludzi lub zwierząt domowych. Kiedy Orzechowa urodziła kolejne szczenięta, Pumpak brał aktywny udział w opiece nad swoim młodszym rodzeństwem. Jesienią Pumpak wszedł w fazę dyspersji, co oznacza, że opuścił swoją rodzinną watahę w poszukiwaniu szans na założenie własnej. Jest to trudny okres w życiu młodych wilków, ponieważ muszą one samodzielnie poszukiwać pokarmu i unikać niebezpieczeństw w obcym sobie terenie.

W naszej opinii, Pumpak powinien zostać zaobrożowany w celu umożliwienia dokładniejszego monitorowania jego aktywności oraz, w razie potrzeby, przepłoszony z okolic ludzkich domostw za pomocą gumowych kul. Władze Saksonii, wydając pozwolenie na jego odstrzał na obecnym etapie, nie podjęły żadnej próby rozwiązania tego problemu.

Katarzyna Bojarska

Dzięki utrzymującej się od Świąt pokrywie śnieżnej możemy ocenić liczebność rodzin wilczych w regionie świętokrzyskim. Systematycznie patrolujemy drogi leśne w poszukiwaniu świeżych tropów. Podążając za takim tropem można dość łatwo policzyć z iloma osobnikami mamy do czynienia. Wilki z watahy często rozdzielają się. Można też spotkać tropy pojedynczych osobników, które mogą być migrującymi osobnikami nie należącymi do żadnej watahy. Dodatkowo terytoria sąsiednich watah mogą się nakładać na siebie. To komplikuje ocenę liczebności rodzin. W monitoringu wilków prowadzonym przez Fundację SAVE w regionie świętokrzyskim, przyjmujemy, że liczba wilków w rodzinie jest równa największej grupie wilków, którą odnotowaliśmy na danym terenie. Jest to ocena konserwatywna – wielkość rodziny może być nieco większa, ale jeśli obserwacje powtarzają to zazwyczaj różnica ta nie jest duża. Nie potrafimy też powiedzieć czy tropy pojedynczych wilków należą do osobników z watahy, czy samotnych, migrujących wilków.

Pisałem już o wideo Wojciecha Chmielarskiego, który zarejestrował w wigilie rodzinę 10 wilków w Puszczy Iłżeckiej. We wschodniej części Puszczy Świętokrzyskiej (Lasach Siekierzyńskich) odnotowaliśmy w ostatni weekend świeże tropy dwóch i trzech wilków w odległości około 2 km. Wydaje nam się, że były to tropy różnych wilków. W zachodniej części Puszczy Świętokrzyskiej kilkakrotnie zarejestrowaliśmy tropy ośmiu wilków. Jest to największa liczebność tej watahy, monitorowanej od 2006 roku. W Lasach Niekłańsko-Bliżyńskich, podobnie jak w zeszłym roku, spotykamy tropy 3 wilków. W rejonie tym już trzeci rok z rzędu nie udało nam uzyskać odpowiedzi na wycie i nie mamy żadnych dowodów wskazujących na reprodukcję tej watahy. W Lasach Przysuskich podczas jednej wizyty odnaleźliśmy świeże tropy tylko jednego wilka, ale mamy nadzieję, że do końca zimy uda nam się w tym rejonie wytropić więcej wilków.

Roman Gula

W wigilię Wojciech Chmielarski zarejestrował przy pomocy foto-pułapki rodzinę 10 wilków w Puszczy Iłżeckiej. Jest to największa wataha zarejestrowana w regionie świętokrzyskim. Oznaki reprodukcji wilków w Puszczy Iłżeckiej rejestrujemy od 4 lat. W 2015 roku słyszeliśmy wycie co najmniej 5 dorosłych wilków i 2 szczeniąt, a następnej zimy odnotowaliśmy tropy grupy liczącej 6 wilków. Link do filmu na YouTube.

Roman Gula

Nowy film Bartosza Pirgi o jednej z rodzin wilczych zamieszkujących Bieszczadzki Park Narodowy na vimeo.